Πολιτική Φυλακή

by totalxliberation


Ένα κείμενο του Walter Bond μέσα από την φυλακή, μεταφρασμένο από εμάς. Ο Walter είναι vegan straight edge αναρχικός, ακτιβιστής του Μετώπου Απελευθέρωσης των Ζώων (ALF). Συνελήφθη το καλοκαίρι του 2010 και κατηγορήθηκε για τρεις εμπρηστικές επιθέσεις, σε ένα εργοστάσιο παραγωγής γούνας, το Sheepskin Factory, ένα εργοστάσιο δέρματος, το Tandy Leather Factory, και το εστιατόριο Tiburon το οποίο πουλάει φουά γκρά. Ανέλαβε πλήρως τις πράξεις του και την πολιτική του ευθύνη, και μέσα στο 2011 φυλακίστηκε, αφού το δικαστήριο του εξέδωσε ποινή 12 ετών και 3 μηνών. Περισσότερα για την υπόθεση του εδώ. Το κείμενο αναφέρεται για την κατάσταση του σωφρονιστικού συστήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, και σίγουρα υπάρχουν διαφορές με τις φυλακές στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, αλλά όπως παντού οι φυλακές εκπληρώνουν τον ίδιο σκοπό, να κατακερματίζουν το αδάμαστο ηθικό των ελεύθερων ψυχών, που αψήφησαν την προσωπική τους ελευθερία και αγωνίστηκαν για αυτά που πιστεύουν. Μέχρι να είμαστε όλοι ελεύθεροι, κανείς μας δεν είναι πραγματικά.

Πολιτική Φυλακή

Το να βρίσκεσαι στην φυλακή σημαίνει το να είσαι ένας στύλος μαστιγώματος για αυτούς στην πολιτική εξουσία. Θα το θεωρώ πάντα κάπως περίεργο και ελαφρώς προσβλητικό όταν άνθρωποι προερχόμενοι από ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον ή πλαίσιο σκέψης προσπαθούν να μου εξηγήσουν τους μηχανισμούς της καταπίεσης. Σαν η ζωή να ήταν μια τάξη ή μια διατριβή όπου η πραγματωμένη εμπειρία χαλκεύεται από λέξεις-ιδέες και από μια ικανότητα να εφαρμοστεί ακρίβεια στην φιλοσοφία. Εμείς που βρισκόμαστε στο σύστημα της φυλακής γνωρίζουμε την καταπίεση. Την βιώνουμε κάθε μέρα, κάθε ώρα. Η εξουσία, η δουλεία και η κυριαρχία είναι η παρτίδα που πληρώνουμε. Οποιοσδήποτε υπάλληλος, φρουρός, επισκέπτης ή αόρατος απρόσωπος γραφειοκράτης μπορεί με ένα χτύπημα των δαχτύλων του να προκαλέσει την μεταφορά μας στα απομονωτικά κελιά που είναι μικρότερα από το μπάνιο σου. Για μέρες, μήνες, ή χρόνια.

Σε ένα καπιταλιστικό σύστημα της αχανής κοινωνικής διαστρωμάτωσης, ο ‘φυλακισμένος’ είναι το χαμηλότερο σκαλοπάτι στην ταξική και ρατσιστική κοινωνία. Όταν αντιμετωπίζεις κατηγορίες για την ομοσπονδιακή φυλακή, το κατηγορητήριο σου γράφει ‘Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής Εναντίον (βάλε το όνομα σου)’. Αυτή είναι συνήθως η πρώτη και τελευταία αλήθεια που θα σου απονεμηθεί. Από αυτό το σημείο και μετά έχεις να αντιμετωπίσεις τον μεγαλύτερο μανιακό τραμπούκο στο πρόσωπο της Μητέρας Γης, την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτή τη στιγμή στην Αμερική υπάρχουν περισσότεροι από δυόμιση εκατομμύρια άνθρωποι φυλακισμένοι. Με παραπάνω από 6 εκατομμύρια που βρίσκονται έξω με αναστολή, περιμένουν την δίκη τους ή είναι ελεύθεροι με επίβλεψη. Αυτό μας κάνει περίπου 1 στους 33 ενηλίκους στις Η.Π.Α. να βρίσκεται σε κάποιο στάδιο ‘σωφρονισμού’. Σχεδόν ο καθένας σε αυτό το σύστημα (του σωφρονισμού) ανήκει σε μια ή περισσότερες από αυτές τις τέσσερις κατηγορίες: 1. Μαύροι, 2. Λατίνοι, 3. Φτωχοί, και 4. Αγράμματοι

Οι γυναίκες στην φυλακή συνήθως φυλακίζονται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τις οικογένειες και τα παιδιά τους. Πολύ πιο μακρινές αποστάσεις από τους άντρες. Εξαιτίας της μειονοτικής τους θέση ανάμεσα στον πληθυσμό της φυλακής (οι περισσότεροι φυλακισμένοι είναι άντρες), οι γυναίκες υπομένουν μια φυλάκιση από ένα σύστημα που κάνει πολύ μικρές παραχωρήσεις για τις διαφορές σεξουαλικότητας και φύλου, και συχνά συσσωρεύει επιπλέον χλευασμό και περιφρόνηση προς τον γυναικείο πληθυσμό των φυλακών. Οι γυναίκες που εισέρχονται στο σύστημα της φυλακής και είναι ήδη έγκυες, πολύ συχνά κατά την διάρκεια του τοκετού τις αλυσοδένουν σε τραπέζια. Επίσης οι πιθανότητες του να μην δουν ποτέ ξανά τα παιδιά τους μετά την μια ή δύο ώρες που τις αφήνουν να περάσουν με τα νεογέννητα τους, είναι υπερβολικά υψηλές. Με την επιστροφή τους στα κελιά των φυλακών, αφού τις έχουν απογυμνώσει και αρπάξει τους απογόνους τους, οι γυναίκες στην φυλακή αντιμετωπίζουν μια θλίψη και κενότητα χειρότερη από αυτή που μπορώ να φανταστώ. Αυτή τη στιγμή στην Αμερική υπάρχουν πάνω από 150.000 Αφρό-Αμερικάνες γυναίκες φυλακισμένες ή έξω με αναστολή, περιμένουν την δίκη τους ή είναι ελεύθερες με επίβλεψη. Και αυτό μας κάνει 1 στις 9 Αφρό-Αμερικάνες γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κάτω από το πρόσχημα του πολέμου κατά των ναρκωτικών, του πολέμου κατά των συμμοριών, του πολέμου κατά των όπλων, και φυσικά του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, το σωφρονιστικό σύστημα φυλακίζει τους αυτόχθονες, τους έγχρωμους ανθρώπους, και τους φτωχούς με πρωτοφανείς ρυθμούς. Κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας, εγκληματοποιεί πολλούς χρήστες και μικρούς ‘μεσάζοντες’ εμπόρους ναρκωτικών, που θα επωφελούνταν πολύ περισσότερο από τη βοήθεια με τους εθισμούς τους, παρά με την εγκληματοποίηση και φυλάκιση μαζί με πιο επικίνδυνους και βίαιους παραβάτες.

Όσο προσδιορίζω τον εαυτό μου με το να είμαι vegan, straight edge και αναρχικός, άλλο τόσο προσδιορίζομαι με το να είμαι φυλακισμένος. Έχω φυλακιστεί σε επαρχιακές φυλακές όπως στις κομητείες Cerro Gordo και Black Hawk στην Iowa. Ή στις επαρχίες Davis County και Jefferson County, στη Utah και στο Colorado αντίστοιχα. Έχω βρεθεί σε κρατικές φυλακές στην Iowa, όπως το Oakdale Κέντρο Ταξινόμησης, το Mount Pleasant Σωφρονιστικό Ίδρυμα, το Anamosa State Αναμορφωτήριο, και στο Σωφρονιστικό Ίδρυμα της Βόρειας Iowa στη πόλη Rockwell. Έχω βρεθεί σε μια εταιρικά διαχειριζόμενη φυλακή στο Κέντρο Κράτησης της Νότιας Nevada, και επίσης στην Ομοσπονδιακή Φυλακή της Oklahoma το Ομοσπονδιακό Κέντρο Μεταφοράς, και τώρα στο Σωφρονιστήριο Marion των Ηνωμένων Πολιτειών και συγκεκριμένα στη κακόφημη Μονάδα Διαχείρισης Επικοινωνιών για τους ‘εγχώριους τρομοκράτες’, όπου βρίσκομαι τώρα.

Σε αντίθεση με το πώς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και οι πολιτικοί απεικονίζουν τους φυλακισμένους, είμαστε απλά άνθρωποι. Ανάμεσα στα εκατομμύρια ανθρώπων που είναι φυλακισμένοι, συμπεριλαμβάνονται μητέρες, κόρες, αδερφές, σύζυγοι, παιδιά, γονείς, φίλοι, πατεράδες, αδέρφια, θείοι, θείες, παππούδες, γιαγιάδες και οικογένεια. Ως φυλακισμένος βιώνεις από πρώτο χέρι την πολύ μεγαλύτερη διαφοροποίηση απ’ ότι στην ανοιχτή φυλακή (κοινωνία). Αντί να διαχωριζόμαστε με βάση την τάξη, την πολιτική, τη θρησκεία, το φύλο, τις σεξουαλικές προτιμήσεις, το χρώμα, την κουλτούρα και όλα τα άλλα διαχωριστικά που χρησιμοποιούμε δημιουργώντας ταμπού και απομακρύνουμε τους εαυτούς μας από τους άλλους, είμαστε καλά εδώ πέρα με καλές σχέσεις. Άνθρωποι που ίσως κάποτε να πίστευες ότι ήταν αποκρουστικοί ως προς τους τρόπους τους, την συμπεριφορά τους ή την εμφάνιση τους, τώρα είναι πιο γνώριμοι ακόμα και από τους καλύτερους σου φίλους στον έξω κόσμο.

Φυσικά η φυλακή μπορεί να είναι και ένας βίαιος κόσμος, ακριβώς σαν αυτόν της ανοιχτής φυλακής που ζείτε. Η διαφορά είναι πως εδώ δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγεις από την βία. Πράγμα που σημαίνει πως σαν φυλακισμένος ξαναμαθαίνεις ένστικτα που ίσως να είχες χάσει ή να μη νόμιζες ποτέ πως είχες. Σαν παιδί, μαθαίνεις πώς να διαβάζεις τους ανθρώπους, μαθαίνεις πώς να μην ξεγελιέσαι από τα ωραία ρούχα, τα επιτήδεια λόγια ή τις ευγενικές κουβέντες. Μαθαίνεις πως δεν είναι επικίνδυνος οποιοσδήποτε που κρατά μια βίαιη στάση και πως κάποιοι που φαίνονται τελείως ακίνδυνοι είναι τελικά πολύ επικίνδυνοι. Μαθαίνεις πώς να τα βγάζεις πέρα με τόσους πραγματικά διαφορετικούς ανθρώπους κάτω από δυσμενείς καταστάσεις ως θέμα της καθημερινής ζωής. Μαθαίνεις το πώς να μην είσαι ευαίσθητος όσον αφορά τις απόψεις και τις πεποιθήσεις των άλλων ανθρώπων.

Δυστυχώς, μαθαίνεις επίσης πως ο έξω κόσμος, όπως ακριβώς και τα Μέσα Ενημέρωσης, σε προσδιορίζουν με βάση τα εγκλήματα σου. Αν έκλεβες μερικά λεφτά όταν ήσουν παιδί, δεν θα το έβρισκες άδικο και μεροληπτικό αν 20 χρόνια αργότερα, όταν προσπαθούσες να πιάσεις μια δουλειά, ή ένα διαμέρισμα, ή αποδοχή από ένα κολέγιο σου έλεγαν, ‘συγγνώμη, δεν επιτρέπουμε κλέφτες εδώ πέρα’; Αυτή είναι ακριβώς η υπόθεση σχεδόν με όλους που βγαίνουν από τη φυλακή, υπάρχουν χρόνια που να σε χωρίζουν από το αδίκημα σου, αλλά πρέπει ακόμα να σε ορίζουν με βάση αυτό.

Την πρώτη φορά που είχα αποφυλακιστεί, με είχαν απορρίψει από πολλές δουλειές, αποκλειστικά και μόνο για το ποινικό μου μητρώο. Ξεκίνησα να ψεύδομαι περί αυτού στις αιτήσεις για δουλειά, και τότε κατάφερα να πιάσω δουλειά σαν μάγειρας τηγανιτών στο Applebee’s, ένα γαμημένο πολυεθνικό εστιατόριο. Ένας παλιός γνωστός μου με αναγνώρισε και είπε στο αφεντικό για το παρελθόν μου. Με ζήτησε στο γραφείο του και με επέπληξε άγρια και με απείλησε πως θα με απολύσει επειδή ήμουν ψεύτης. Και έπειτα τελικά μου επιτράπηκε να συνεχίσω το ‘προνόμιο’ μου δουλεύοντας σε ένα μέρος που είναι ολοκληρωτικά ενάντια στις αρχές μου ως vegan, ώστε να αποφύγω να πάω και πάλι φυλακή για παραβίαση της αναστολής, μη κρατώντας ‘επαρκή εργασία’.

Δεν έχω τίποτα να πω για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην φυλακή οι ομοφυλόφιλοι (γκέη, λεσβίες) και οι τρανσέξουαλ άνθρωποι, ή τις δυσκολίες που πρέπει να υπομένουν οι φυλακισμένοι έμμισθοι σκλάβοι ενώ δουλεύουν στην φυλακή αν θέλουν να διατηρήσουν τη θέση ‘γενικού πληθυσμού’ και το ‘προνόμιο’ τους να κοιτάνε τον ουρανό ή να έχουν ένα 15λεπτο τηλεφώνημα με τις οικογένειες τους.

Σε μια ιεραρχική κοινωνία όπου όλη η ζωή κατοπτρίζεται σε τάξεις ή σε σκαλοπάτια μιας σκάλας. Σε μια καταναλωτικά οδηγούμενη κοινωνία όπου όλη η ζωή είναι ένα εμπόρευμα ή τόσο σημαντική όσο η παραγωγή να είναι κερδοφόρα για τους καταναλωτές, η φυλακή γίνεται γρήγορα το μοντέλο που χρησιμοποιείται στην κοινωνία. Τα σχολεία, οι χώροι εργασίας, τα ταχυδρομικά γραφεία, τα αεροδρόμια και τα εμπορικά κέντρα. Δίπλα-δίπλα με τις χειρότερες επιχειρήσεις όπως τα σφαγεία, τις εγκαταστάσεις εκπαίδευσης των στρατιωτικών και των αστυνομικών, που όλα λειτουργούν με το ίδιο πρότυπο, όπως ο σχεδιασμός και η ψυχοσύνθεση των φυλακών. Το οποίο, επί ευκαιρίας, είναι το γιατί τόσοι πολλοί πρώην στρατιωτικοί δουλεύουν σε φυλακές. Αυτό είναι επειδή οι ίδιοι είχαν θεσμοθετηθεί από την κυβέρνηση.

Είναι μόνο θέμα χρόνου μέχρι η ανοιχτή φυλακή να ρίξει το προσωπείο της και τα τείχη να ανυψωθούν, και τα συρματοπλέγματα να ξυρίσουν τον απογευματινό ουρανό και τα δικαιώματα που πιστεύετε ότι έχετε να γίνουν προνόμια. Επειδή αν θες να δεις το μέλλον μιας ταξικής κοινωνίας, του ιμπεριαλισμού και του εταιρικού φασισμού, δεν χρειάζεται να δεις πιο μακριά από την χαμηλότερη τάξη αυτής της κοινωνίας, τους φυλακισμένους της. Αλλά ακριβώς όπως και τα σφαγεία, οι φυλακές είναι συσσωρευμένες σε μικρές πόλεις των Η.Π.Α., σε αγροτικές περιοχές που δεν μπορείς να τις δεις. Τα μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης αγνοούν τη φυλακή και τους εκατομμύρια τροφίμους της, εκτός και αν υπάρξει κάποια καλή ιστορία για να αρπάξουν μια συνέντευξη από κάποιον από τα ‘ανθρώπινα τέρατα’ που λιώνουν μέσα της. Όπως ακριβώς αγνοούν την δολοφονία και τον θάνατο των Ζώων πίσω από τοίχους, που ταΐζουν τις βρόμικες και καταστροφικές βιομηχανίες.

Έτσι, είναι στο χέρι σου να νοιαστείς για αυτά που άλλοι δεν νοιάζονται. Είναι στο χέρι σου να ευαισθητοποιήσεις κάποιους για αυτά που οι άλλοι μένουν άπραγοι. Και είναι στο χέρι σου να χρησιμοποιήσεις την ελευθερία σου και το προνόμιο σου για τον σκοπό της απελευθέρωσης. Αν όχι εσύ, τότε ποιος; Αν όχι τώρα, πότε;

Για την Απελευθέρωση,

Walter

Advertisements