Το Λεξικό του Μηδενιστή – Μέρος Τέταρτο – Άγριος

by totalxliberation

Στο τέταρτο μέρος του κειμένου ο Ζερζάν καταπιάνεται με την κατάσταση της αγριότητας, την προ-πολιτισμική ζωή και την βίαιη επίδραση του πολιτισμού πάνω στην φύση και στα άτομα. Πρωτότυπο στα αγγλικά στο The Anarchist Library

Το Λεξικό του Μηδενιστή

John Zerzan

Άγριος

Άγ-ρι-ος {κατάσταση} (επίθετο). Αγριότητα, ή η ζωή σε μια φυσική κατάσταση, όπως συμβαίνει με τα ελεύθερα ζώα ή φυτά – η επαναφορά από την εξημέρωση σε μια άγρια κατάσταση.

Ζούμε σε ένα τοπίο ανυπαρξίας όπου η πραγματική ζωή αποστραγγίζεται σταθερά από την εξευτελισμένη εργασία, τον κούφιο κύκλο της κατανάλωσης και της κενής διαμεσολάβησης της εξάρτησης από την υψηλή τεχνολογία. Σήμερα δεν έχουμε μόνο τον τυπικό εργασιομανή γιάπη που προσπαθεί να κοροϊδέψει την απόγνωση μέσω της δραστηριότητας, προτιμώντας να μην εξετάσει μια μοίρα όχι λιγότερο στείρα από εκείνη του πλανήτη της (κυριαρχημένης) υποκειμενικότητας γενικότερα. Παρ’ όλα αυτά, είμαστε αντιμέτωποι με τα ερείπια της φύσης και το ερείπιο της προσωπικής μας φύσης, την καθαρή τερατωδία της ανουσιότητας και της έλλειψης γνησιότητας που ανέρχεται υπό το βάρος των ψεμάτων. Για την μεγάλη πλειοψηφία ακόμα κυριαρχεί η σκλαβιά και η τοξικότητα, ενώ μια πιο απόλυτη φτώχεια από την οικονομική, καθιστά πιο κενή την καθολική Νεκρή Ζώνη του πολιτισμού. ‘Ενδυναμωμένη’ από την κομπιουτεροποίηση; Κάθοδος προς μια νηπιακή κατάσταση θα έλεγα καλύτερα. Μια Εποχή της Πληροφορίας χαρακτηρισμένη από την αυξημένη επικοινωνία; Όχι, αυτό θα προϋπέθετε εμπειρία που θα άξιζε για επικοινωνία. Μια εποχή πρωτοφανούς σεβασμού προς το άτομο; Μετάφραση: η μισθωτή σκλαβιά χρειάζεται την στρατηγική της αυτοδιεύθυνσης του εργάτη στο σημείο της παραγωγής για να αποτρέψει την συνεχιζόμενη κρίση της παραγωγικότητας, και η έρευνα αγοράς πρέπει να στοχεύσει κάθε ‘life-style’ για το ενδιαφέρον μιας αυξημένης καταναλωτικής κουλτούρας.

Στην αναποδογυρισμένη κοινωνία, η λύση για την τεράστια αποξένωση που δημιουργείται από την χρήση ναρκωτικών είναι ένα μπαράζ των μέσων ενημέρωσης, με αποτελέσματα τόσο ενοχλητικά όσο τα εκατοντάδες εκατομμύρια που μάταια ξοδεύτηκαν ενάντια στην μειωμένη προσέλευση των ψηφοφόρων. Εν τω μεταξύ, η τηλεόραση, η φωνή και η ψυχή του σύγχρονου κόσμου, μάταια ονειρεύεται την σύλληψη της ανόδου του αναλφαβητισμού και όσα έχουν μείνει από την συναισθηματική υγεία χρησιμοποιώντας το μέσο των προπαγανδιστικών σποτ των τριάντα ή λιγότερων δευτερολέπτων. Στην βιομηχανοποιημένη κουλτούρα της μη αναστρέψιμης κατάθλιψης, της απομόνωσης και του κυνισμού, το πνεύμα θα πεθάνει πρώτο, και ο θάνατος του πλανήτη είναι μια δεύτερη σκέψη. Αυτό θα γίνει, αν δεν εξαλείψουμε αυτή την σάπια τάξη, και όλες τις κατηγορίες και δυναμικές της.

Εν τω μεταξύ, η παρέλαση των μερικών (και για αυτόν τον λόγο εσφαλμένων) αντιδράσεων προχωράει προς τους συνήθεις δρόμους της. Υπάρχουν οι Πράσινοι και προσπαθούν να επεκτείνουν τη ζωή της ρακέτας του εκλογικισμού, βασισμένοι στο ψέμα πως υπάρχει κυριότητα σε κάποιο άτομο που αντιπροσωπεύει ένα άλλο – αυτοί οι τύποι απλά θα διαιωνίσουν ένα ακόμα χώρο για διαμαρτυρία, στην θέση του αληθινού πράγματος. Το ειρηνικό ‘κίνημα’ παρουσιάζει, σε κάθε του (ομοιόμορφα αξιολύπητη) χειρονομία, πως είναι ο καλύτερος φίλος της εξουσίας, της ιδιοκτησίας και της παθητικότητας. Μια επεξήγηση αρκεί: τον Μάη του 1989, στην 20η επέτειο της μάχης των Ανθρώπων του Berkeley Park, χίλια άτομα ξεσηκώθηκαν αξιοθαύμαστα, λεηλατώντας 28 επιχειρήσεις και τραυματίζοντας 15 μπάτσους – ο εκπρόσωπος των ειρηνευτικών ερπετών, Julia Talley, δήλωσε ‘Αυτές οι εξεγέρσεις δεν έχουν καμία θέση στο ειρηνικό κίνημα.’ Το οποίο μας φέρνει στο μυαλό τους θανάσιμα λανθασμένους φοιτητές στην Πλατεία Tiananmen, μετά τις 3 Ιούνη που είχε ξεκινήσει η σφαγή, που προσπαθούσαν να εμποδίσουν τους εργάτες να συγκρουστούν με τα κυβερνητικά στρατεύματα. Και η γενικότερη αλήθεια, πως το πανεπιστήμιο είναι η νούμερο ένα πηγή αυτού του αργού στραγγαλισμού, γνωστού και ως ρεφορμισμού, η άρνηση μιας ποιοτικής ρήξης με την υποβάθμιση. Η Earth First! Αναγνωρίζει πως η εξημέρωση είναι το θεμελιώδες ζήτημα (π.χ. πως η γεωργία από μόνη της είναι κακοήθης), αλλά πολλοί από τους αντάρτες της δεν μπορούν να δουν πως το είδος μας θα μπορούσε να γίνει άγριο.

Οι ριζοσπαστικοί περιβαλλοντιστές εκτιμούν πως η μετατροπή των εθνικών δασών σε αγροκτήματα δέντρων είναι απλά ένα μέρος του συνολικού έργου που επιδιώκει επίσης την δική τους κατάπνιξη. Αλλά θα πρέπει να ψάξουν το άγριο παντού και όχι μόνο στην αγριότητα ως ένα ξεχωριστό προνόμιο.

Ο Φρόυντ είδε πως δεν υπάρχει πολιτισμός χωρίς την βίαιη αποκήρυξη των ενστίκτων, χωρίς τον τεράστιο εξαναγκασμό. Αλλά, επειδή οι μάζες είναι βασικώς ‘τεμπέλικες και κουτές’, ο πολιτισμός είναι αιτιολογημένος, έκρινε ο Φρόυντ. Αυτό το μοντέλο ή συνταγή ήταν βασισμένο στην ιδέα πως η προ-πολιτισμική ζωή ήταν βάναυση και στερούνταν μια έννοια η οποία έχει εκπληκτικά αντιστραφεί τα τελευταία 20 χρόνια. Πριν την γεωργία, με άλλα λόγια, η ανθρωπότητα ζούσε σε μια κατάσταση χάριτος, ευκολίας και κοινότητας με την φύση, που μετά βίας μπορούμε να αντιληφθούμε σήμερα.

Η θέα της αυθεντικότητας αναδύεται ως κάτι όχι λιγότερο από ό, τι μια χονδρική διάλυση του οικοδομήματος του πολιτισμού της καταστολής. Το οποίο ο Φρόυντ, επ’ ευκαιρίας, το χαρακτήρισε ως ‘κάτι το οποίο επιβλήθηκε σε μια αντιστεκόμενη πλειοψηφία από μια μειονότητα που κατάλαβε πώς να διαθέτει τα μέσα για την εξουσία και τον εξαναγκασμό.’ Μπορούμε είτε να συνεχίσουμε παθητικά στον δρόμο προς την απόλυτη εξημέρωση και καταστροφή, είτε να στρίψουμε προς την κατεύθυνση της χαρούμενης αναστάτωσης, του παθιασμένου και άγριου εναγκαλισμού της αγριότητας και της ζωής που στοχεύει στον χορό πάνω στα ερείπια των ρολογιών, των υπολογιστών και αυτής της αποτυχίας της φαντασίας και της θέλησης που ονομάζεται εργασία. Μπορούμε να αιτιολογήσουμε τις ζωές μας με κάτι λιγότερο από μια τέτοια πολιτική της οργής και των ονείρων;

Advertisements