Το Λεξικό του Μηδενιστή – Μέρος Πέμπτο – Κοινότητα

by totalxliberation

Σε αυτό το μέρος του κειμένου, ο Ζερζάν μιλάει για το θέμα της πολιτισμένης και καθιερωμένης κοινότητας και τους θεσμούς της.  Πρωτότυπο στα αγγλικά στο The Anarchist Library.

Το Λεξικό του Μηδενιστή

John Zerzan

Κοινότητα

Κοινό-τητα (ουσιαστικό). 1. Ένα σώμα ανθρώπων που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα. 2. (στην οικολογία) Το σύνολο των οργανισμών που έχουν αμοιβαίες σχέσεις. 3. Μια έννοια που επικαλείται για να δημιουργήσει αλληλεγγύη, συχνά όταν η βάση για έναν τέτοιο δεσμό είναι απούσα ή όταν το πραγματικό περιεχόμενο για αυτόν τον δεσμό έρχεται σε αντίθεση με τον δηλωμένο πολιτικό στόχο της αλληλεγγύης.

Η κοινότητα, με την οποία κάποιος/α εννοεί προφανώς κάτι μεγαλύτερο από μια γειτονιά, ας πούμε, είναι μεν ένας πολύ αόριστος όρος αλλά μια συνεχιζόμενη λύδια λίθος ριζοσπαστικής αξίας. Στην πραγματικότητα, οι πάσης φύσεως λαοί καταφεύγουν σε αυτήν, από τους ειρηνικούς καταυλισμούς δίπλα στις περιοχές πυρηνικών δοκιμών, στους αριστεριστές που ‘υπηρετούν τον λαό’ με την προσέγγιση τους να είναι θυσία-και-χειραγώγηση, μέχρι τους πρώτο-φασιστικούς Αφρικανούς αποίκους. Επικαλείται για πληθώρα σκοπών και στόχων, αλλά ως απελευθερωτική έννοια είναι ένας μύθος. Όλοι νιώθουν την απουσία της κοινότητας, γιατί η ανθρώπινη συντροφιά πρέπει να παλεύει, ακόμα και για να επιβιώνει ίσα-ίσα, ενάντια σε αυτό που είναι η ‘κοινότητα’ στην πραγματικότητα. Η πυρηνική οικογένεια, η θρησκεία, η εθνικότητα, η δουλειά, το σχολείο, η ιδιοκτησία, η εξειδίκευση των ρόλων – κάποιοι συνδυασμοί αυτών φαίνεται να περιλαμβάνει κάθε ζωντανή κοινότητα από την επιβολή του πολιτισμού. Έτσι, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια ψευδαίσθηση, και το να ισχυριστούμε πως κάποια ποιοτικά υψηλότερη μορφή κοινότητας μπορεί να υπάρξει μέσα στον πολιτισμό, είναι σαν να αποδεχόμαστε τον πολιτισμό. Η θετικότητα επιμηκύνει το ψέμα πως το αυθεντικά κοινωνικό μπορεί να συνυπάρξει με την εξημέρωση. Από αυτή την άποψη, αυτό που πραγματικά συνοδεύει την κυριαρχία, ως κοινότητα, είναι στην καλύτερη περίπτωση η μεσοταξική, σεβόμενη-το-σύστημα διαμαρτυρία.

Το Fifth Estate ({Σημ.}Εδώ και πάλι όπως στο δεύτερο μέρος, ο Ζερζάν μάλλον εννοεί το αμερικάνικο αντιεξουσιαστικό περιοδικό) για παράδειγμα, υποσκάπτει την (μερική) κριτική του πολιτισμού υπερασπίζοντας την κοινότητα και δένεται με αυτήν σε κάθε άλλη του πρόταση. Μερικές φορές φαίνεται πως μια τυχαία χολυγουντιανή ταινία (π.χ. Emerald Forest, Dances with wolves) ξεπερνά κατά πολύ τα αντιεξουσιαστικά μας περιοδικά στο να καταδείξει πως μια απελευθερωτική αλληλεγγύη αναπηδά από τον μη-πολιτισμό και από την μάχη της με την ‘κοινότητα’ του βιομηχανικού νεωτερισμού.

Ο Jacques Camatte συζήτησε την μετακίνηση του κεφαλαίου από το στάδιο της τυπικής κυριαρχίας σε αυτό της πραγματικής κυριαρχίας. Αλλά φαίνεται πως υπάρχουν σημαντικοί λόγοι από τους οποίους προβάλει η συνεχής διάβρωση της υποστήριξης για την υπάρχουσα κοινότητα και μια επιθυμία για αληθινή αλληλεγγύη και ελευθερία. Όπως το τοποθετεί ο Fred Perlman, κοντά στο τέλος του εξαιρετικού του έργου ‘Ενάντια στην Ιστορία-Του, Ενάντια στον Λεβιάθαν’!(Against His-Story, Against Leviathan!): ‘Αυτό που είναι γνωστό είναι πως ο Λεβιάθαν, το μεγάλο τέχνασμα, μόνος και αγκαλιάζοντας τον κόσμο για πρώτη φορά, στην Ιστορία-Του, βρίσκεται σε αποσύνθεση… Είναι μια καλή στιγμή για τους ανθρώπους να ξεφύγουν από την λογική του, τις μάσκες και τις πανοπλίες του, και να τρελαθούν, γιατί έχουν ήδη εκτιναχτεί από την όμορφη πόλις του.’

Η άρνηση της κοινότητας μπορεί να προσδιορίζεται ως αυτοκαταστροφική απομόνωση αλλά φαίνεται προτιμότερη και υγιέστερη, από το να δηλώσουμε την υποταγή μας στο καθημερινό οικοδόμημα ενός όλο και πιο αυτοκαταστροφικού κόσμου. Η διευρυμένη αλλοτρίωση δεν είναι μια κατάσταση επιλεγμένη από εκείνους που επιμένουν στο πραγματικά κοινωνικό από το εσφαλμένα κοινοτικό. Είναι παρούσα σε κάθε περίπτωση, λόγω του περιεχομένου της κοινότητας. Η αντίσταση στην αποξένωση της πολιτισμένης, ειρηνευτικής ύπαρξης θα πρέπει τουλάχιστον να ανέρχεται στην κατάδειξη αυτής της αποξένωσης αντί στην εξύμνηση της, ονομάζοντάς την κοινότητα.

Η υπεράσπιση της κοινότητας είναι μια συντηρητική χειρονομία που μας απομακρύνει από την ριζοσπαστική ρήξη που απαιτείται. Γιατί να υπερασπιστούμε αυτό στο οποίο κρατούμαστε ως όμηροι;

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία κοινότητα. Και μόνο εγκαταλείποντας αυτό που έχει εξελιχτεί να λέγεται έτσι, μπορούμε να προχωρήσουμε και να εξαργυρώσουμε ένα όραμα επικοινωνίας και ζωντανής συνεκτικότητας σε έναν κόσμο που δεν θα έχει καμία ομοιότητα με αυτόν. Μόνο μια αρνητική ‘κοινότητα’, βασισμένη ρητά στην περιφρόνηση προς τις κατηγορίες των υπαρκτών κοινοτήτων, είναι θεμιτή και κατάλληλη για τους στόχους μας.

Advertisements